خوشبختی در سطح (آ)

X

خوشبختی در سطح (آ)


	خوشبختی در سطح (آ)

کیوان

اشعار من...

» بهمن 1388
» دی 1388
» آذر 1388
» آبان 1388
» مهر 1388
» شهریور 1388

» کوچ
» مویی لای کتابی
» برای ایرانم
» یه گپ دوستانه
» تسلیت
» روزنه ای به رنگ
» آبی
» به کسی که هیچگاه وجود نداشت
» به تو...تویی که هیچگاه اینها را نمیبینی
» __ پشت ِ نهال های تاک __

کوچ	دوشنبه بیست و ششم بهمن 1388

دوستانم.به اجبار از اینجا بعد از قریب ۳ سال کوچ کرده ام تو بیا شعری بخوان: http://mooye.blogfa.com/ دیگر همیشه اینجا خواهم بود

مویی لای کتابی	شنبه دهم بهمن 1388

مویی لای کتابی... و کتابی در آتشی... من از کسی که مرا٬ در بولهوسی ِجویبار ِ نردبام های شکسته٬ با دوختن ِ خوبی به وصله های حلقه حلقه میپیچاند٬بدم می آید و بدانید که پنجره ها را باز میکنم و همراه ِ قوهای وحشی٬در اوج ِ آسمان به رودهای جاری فخر میفروشم... و رگه های نوری که از پشت ِ پلکهایم پیداست٬ مرا به هلال ِ ماه نزدیک میکند... چه میگویم؟ از رازی که پشت ِ تیرهای چراغ های برق قایم شده٬ و یواشی سرک میکشد٬ و مرا میپاید... چه میگویم از شبهایی٬ که میخندند تا٬دندانهای سیاهشان را به رخ بکشند... و از مردهای ظن دار٬ که به شکهای همسران ِ خود خیانت میکنند و هوی خیلی سوز دارد تو پهلوهایم را بپوشان که سخت چاییده ام... ــــ صدای ِ ورق خوردن ِ دفتر های شعرم ـــــ و بغضی از تمارض های شاهکار٬ که صد اسکار هم کفاف ِ دخل و خرجشان را نمیدهد... و باز عروسکهایی که افسردگی٬زیر ِ ابروهایشان چال شده... زمانی به نقطه های قرمز ِ مرداب ها٬ بلور ِ آرامش میریختم و کسی که دستهایش را باز کرده بود٬ مثل ِ عقربه به دور ِ خودش میچرخاند... حالا او٬چیزهایی را از انفجار ِ ساعات ِ خلسه طلبکار شده است... بنویس که دیر نیست در گمراهی ِ بیراهه های میانبر٬ شبها مرا می یابند شبهایی که در آن٬ در بیابان ِ مارهای محزون٬ تاریکی ِ دریچه ای ٬چشمم را میزند و از شوق ٬فرو می افتم در معلقی و سقوط٬ و تایی ندارد که بگویم٬ چون هیچگاه به جایی نمیرسم... چقدر همه چیز عادی شده است٬ و چقدر من از تواضع خوشم می آید و چقدر یاد ِ من در اعماق ِ رود ِ نیل٬در قلب ِ بیابانهای مصر جاریست... و چقدر همه جا به من نزدیک شده است٬ و چقدر به نزدیکی های نا مشروع ٬در کتابهای قطور میخندم٬ و چقدر نقطه های سبز ِ آسمان آبیست٬ و چقدر مردابها تکرار میشوند٬ و چقدر جویبارها مرا تحقیر میکنند٬ و چقدر٬چقدر... کیوان عابدی ـــ بهمن ماه ۱۳۸۸ پ.ن:دیگه جملات عاشقانه بلد نیستم.دیگه عشق یادم رفته.توی حال و هوای عجیبی هستم.احساس میکنم مرگم نزدیکه.زندگی اینقدر برام سخت شده که حتی از فرط خستگی نمیتونم به سختیش فکر کنم.حتی نمیدونم چرا اینارو اینجا مینویسم.شاید به خاطر اینه که اگه زنده موندم به روزای الانم بخندم.و اگرم مردم به حال و هوام شک کنید.روزام عادی تر از همیشه میگذره و متاسفم که دارم دچار کلیشه ها میشم.و اینکه واسه کسی که هیچوقت نیست ٬شعر گفتن خیلی سخته.پشت چشمامم کمی درد میکنه.و تنها تصویری که الان میتونم توی ذهنم تجسم کنم چشمای ور قلمبیده ی کافکاست.دومیشم نا رفیقی های آدمای این دنیاست.حتی خود ِ من و حتی خود ِ تویی که داری این رو میخونی هم نارفیقی رو بلدی.دلم از دود و دم گرفته.و از تمام ِ چیزهایی که به اجبار باهاشون سر و کله میزنم.و این غرور احمقانه و بچگانه ی من بالاخره سرم رو یه جا به باد میده.دیگه حتی از فروغم دلگیرم.چون حسم اینه که اونم اگه بود نارفیقی میکرد. احساس میکنم دارم مثل فولاد مذابی که سرد شده باشه و برای سفت شدن توی آب میکننش٬میشم(چه جمله بندی یی)حس میکنم٬دارم برای کثافت کاری تو این دنیا آبدیده میشم.چون اینجا چیزی به جز دروغ نیست.و راست ترین موضوع ممکن اینه:من دروغ میگویم. خواهشا از نصیحت خودداری فرمایید.این مسیریه که توی زندگیم باید طی بشه.و شما هم هیچ چیزی از من نمیدونید.هیچ چیز...برای شادی ِ روح ِ پدرمم لطفا یک صلوات بفرستید. برام دعا کنید

برای ایرانم	جمعه یازدهم دی 1388

دلیر باش و صنوبر که غریزه های نخواستن٬ از خیابان ها و پلهای شهر٬ به روی کشتزارهای خون گرفته میبارد پای من را دار میزنند... و تهمت های متروک٬ در سردر گمی ِ شعائر ِ چاک چاک٬ پای تمام ِ پایداری ها٬جان میدهند دست ِ من خسته است٬ دست ِ من خسته است٬ و کسی که غرق ِ اشکهایم ٬در اوج ِ تشنگیست٬ به روی بیهوشی ِ من ٬ آبی نمیپاشد... در انتهای شعاع ِ دید ِ چشمهای بسته ام٬ در دستهای خسته ام٬ کتابی معلوم است٬ که جان میدهد در کوچه های آبی ِ خود... و سکوتی که در ادامه٬ یا من چشمهایش را خار دار میکنم٬ و یا او چشمهایم را باردار... در سرزمین ِ پست و نا هموار ِ طفلکی٬ در شمارش ِ تقویم های حامله٬ از درون ِ این سلول٬ صدای باز شدن ِ قفل های گلنگدنی را٬ در راهروی زندان ِ نگاهها میشنویم... ای ساربان ِ شترهای فحل و مرده٬ به کوچه بیا٬ به کوچه ای که بین ِ دو خط ِ آبی ِ این ورقها محبوس شده٬ به کوچه ای که در آن٬ توپهای دولایه ی رنگی را٬مملو از خون میکنند٬ و به جای هندوانه های رنگین٬قاچ ِ شتری میزنند... کسی که رویاهای شیرین را در ذهنش کود و آب داده اینجاست... در شهری که در آن٬ در رخ ِ سنگفرشهای عبوس٬ از لابهلای برگهای سرخس های باران خورده٬ به تنبان ِ تک تک ِترقه های پوچ٬وصله میزنند... زمستان است... چقدر همه جا سبز و خرم است...

یه گپ دوستانه	دوشنبه هفتم دی 1388

دیروز روزی بود که خیلی اتفاقات توش افتاد.ما ههمون مسلمونیم.ما هممون امام حسین رو دوست داریم.ما هممون تو بچگی و حتی همین الان تو محرما واسش تکیه میزنیم و عزاداری میکنیم.نمیدونم چرا یه عده ای از اعضای جنبش مقدس سبز ــــــ هر چند اندک ــــــ سوت و دست زدن و بهونه دست مخالفامون دادن که این ماجرا رو به همه ی اعضای این جنبش تعمیم بدن؟ بابا جامعه ی ایران به هر حال چه ما بخوایم و چه نخوایم توی سنت مذهب مداری گیر کرده و زمان میبره تا از اون فاصله بگیره.هرچند خود من هم این نوستالوژی رو دوست دارم.پس ما اعضای جنبش آزادی خواهی سبز باید سعی کنیم که طریق پیشرفت درست جنبش عزیزمون رو تمییز بدیم. تخریب های دیروز بیش از حد بود.میدونید؟مظلوم نمایی بهترین راه حل مشکل ماست.هم کشته ی کمتری میدیم٬هم وجهمون رو خراب نمیکنن. به هر حال توی جامعه هنوز یه سری ساده دل زندگی میکنن که ما برای رسیدن به هدفمون به اونا هم احتیاج داریم.... همین

تسلیت	یکشنبه بیست و نهم آذر 1388

فوت ایت ا... منتظری رو به همه تسلیت میگم. واقعا ناراحت شدم. یکی دیگر از حقطلبان هم رفت...

روزنه ای به رنگ	دوشنبه بیست و سوم آذر 1388

تندیس ِ برف روبان٬به روی بام تصویر ِ امروز ِ مرا٬ روی خط ِ افق٬تکرار میکنند... سالهاست که بیمار شده ام و ویولن ِشکسته ی من٬سل دارد از ایوان های پیر و هراسان٬ به روی کسالت های پلیسه پلیسه ٬شهوت میبارد و گنجشکهای دروغ ٬یک لقمه ی راست میشوند... و من عجول ٬ در سیل ِ خواب آلود ِ تیرگی ٬سینه ام را به خانه میبرم٬ و دیگر از جلای آه ها و به به ها٬ خانمی از مزاجم٬وقار نمیبوسد... چند روز گذشت امروز٬امروز است امروز همان فردایی بود٬که از آمدنش میترسیدیم امروز بیغوله ایست٬در شعبده ی سبز و دلگیر ِ یاسهای وحشی٬ و اتاقی که کودکان٬ تجاوز های بزرگسالی را در آن تمرین میکنند... و عروسکی عریان٬ که سوزنی شکسته را در چشمهای کودکی های من فرو میکند... دیگر تا نیمه ی راه رفته ام پنجه های یخینی که سینه ام را آب کرده است٬ و شراب های صبوری که سر ِ بلند ِ مرا٬ در آقایی ِ خویش محبوس کرده اند٬ با غژغژ ِ در و تق تق ِ صندلی ها٬معصوم میشوند و عبور های بی تپش٬که به علفزارهای دلم٬گاری های بلورین میبخشند... . . . پنجره های دلت را باز کن٬ بگذار آفتاب به بیرون هم بتابد... کیوان عابدی ــ آذر ۱۳۸۸ پ.ن:رفتم سر کوچه یه پک از سیگار بگیرم٬رفتم اون دنیا تا بمیرم.رفتم جیگرکی دوسه سیخ جیگر بگیرم٬گفتش سگت چی زنت چی بچت چی...میشه یه مرده بود تو بیمارستان...میشه یه مادر مرده توی قبرستان... (الان این آهنگ داره پرده های گوشمو جر میده)

آبی	شنبه بیست و یکم آذر 1388

بیرون آمد.نزدیک صبح بود.در سوسوی بی رمق ِ شمعی که جانهای آخرش را میداد٬او را دید که جلوی پای او٬روی پله ها نشسته و متوجه حضور او نشده است.پشتش را جای چنگی زخم کرده بود و داشت پوسته های پایین ِ ناخنش را میجوید.بیشتر ِ اندامش٬در سایه ی ساعت ِ ایستاده ی شماته داری که در انتهای راهرو سالها از کار افتاده بود٬پنهان شده بود.ترسید که وجودش را آشفته تر کند.آرام از کنارش گذشت.از پله ها پایین رفت و قهوه ی داغی که از قبل ریخته شده بود را از روی میز کهنه ی چوبی ـــ که خاک ِ چند ساله اش بر روی قهوه ی داغ نشسته بود ـــ برداشت وبا شکلاتهای فلفلی سر کشید.ناگاه چشمش به تصویری خورد که سالها بعد از صحنه ی خاکسپاریش با ذغال کشیده بودند.عکسی که رشته های آبی ِ نور ِ صبح٬از لا به لای درختان٬تمام ِ برگهای زرد ِ چنارهای پاییزی را مسحور کرده بود.در گیر و دار ِ جویدن ِ شکلات های شیرین و مرور ِ خاطرات ِ تلخ٬صدای کوبیدن ِ پاهایی به در٬رشته ی افکارش را گسست.کام ِ تلخش را با سیگاری تسکین داد.موهای آشفته اش را با دست کمی مرتب کرد و لباسهایش را پوشید.در را باز کرد.با باز شدن ِ در٬نور ِ آبی ِ صبح ٬تا پاگرد ِ پله ها رسید.فضای جانبخشی بود.کسی که پشت ِ در ایستاده بود٬لباسهای شیک و زیبایی داشت و بوی عطر ِ تلخش ٬که بی شباهت به بوی یاسهای وحشی ِ پژمرده نبود٬مشامش را لرزاند.بعد از چند لحظه ٬ با تمانینه ای خاص به او گفت:صبح بخیر.و بعد ظرفی که مملو از شکلات های فلفلی بود را به او پیشکش کرد.از بوی بد ِ دهانش٬مزاجش آشفته شد٬اما بدون ِ اینکه بخواهد او را به داخل ِ خانه آورد. در تاریکی ِخانه٬شمع ِ بی رمق را نزدیک آورد تا فضا کمی روشن شود.ناگهان بر اثر ِ راه رفتن ِ او شمع خاموش شد.اما نور ِ آبی از لابهلای برگهای زرد ِ چنارهای پاییزی٬خانه را کمی روشن کرد.رفت تا قهوه ی داغی که از قبل ریخته شده بود را برای میهمان ِ نا خوانده ببرد.اما زمانی که پای میز ِ خاک گرفته رسید ٬دید که تقریبا تمامی ِ قهوه ی داخل ِ فنجان خورده شده و فقط مقدار ِ کمی از آن باقی مانده است.فنجانی که روی آن ٬نقش ِ پروانه ای بود٬که کنار ِ یک شمع ِ نیم سوخته مرده بود.فنجان ِ قهوه را آورد و روی میز٬کنار ِ سیگار ِ روشنش گذاشت.ناگهان متوجه شد که مهمان ِ نا شناس٬از داخل ِ آیینه به ساعت ِ شماته دار خیره شده و زیر ِ لب ٬این زمزمه را تکرار میکند:(زمان ِ زیادی تا صبح مانده است).و بعد به صورت ِ مجسمه ای اشاره کرد که روی میز ِ خاک گرفته ٬جا خشک کرده بود و رشته های آبی ِ نور از لا به لای درخت های چنار٬چشمانش را روشن کرده بود.مجسمه ای گِلی که به پشت نشسته بود و دستش را به نشانه ی نا امیدی به دهانش فشار میداد.چنان که گویی ناخنهایش را میجود... خواست که شمع را بار ِ دیگر روشن کند.دود ِ خاموشی ِ شمع٬تمام ِ پروانه های لا به لای چنار های زرد را آشفته کرده بود...زمانی که دید دیگر نمیتوان شمع را روشن کرد٬به سمت ِ میز ِکهنه ی خاک گرفته رفت تا شمعی دیگر بیاورد.اما ناگهان ٬مهمان ِ ناشناس به سویش شتافت و از پشت٬ سعی داشت با تمام ِ وجود ٬او را به کام ِ خود بکشد و بعد با پنجه هایش٬چنگ ِ سوزناکی را بر پشتش کشید.اما او با ظرفی که پر از شکلات های فلفلی بود محکم بر سر ِ میهمان ِ ناشناس کوبید.و در کمال ِ نا باوری او نقش ِ بر زمین شد و جان داد.با دیدن ِ این صحنه ها از ترس بر خود میلرزید.درست مثل ِ برگهای چنارهای پاییزی که بیرون٬میلرزیدند.با شتاب ٬تن ِ بی جان ِ او را بیرون آورد.تاریک بود.سرمای هوا سوزناک بود.تکه های چوب٬برگهای زرد ِ چنار های پاییزی و شکوفه های پژمرده ی یاسهای وحشی را یک جا جمع کرد و با شمعی که روشن کرده بود٬آن ها را آتش زد.بعد به داخل ِ خانه رفت و مجسمه ای ـــ که دیگر نا امید نبود ـــ را با خود آورد و شروع به کندن ِ گودال ِ بزرگی در زمین کرد.نور ِ شعله های آبی ِ آتش از لا به لای برگهای سوخته ی سیاه٬ بر صورت ِ جنازه میتابید...و بعد از چند لحظه سکوت و دیدن ِ صحنه ی تابش ِنور ِ آبی ِ آتش بر چشمان ِ بی جان ِ میهمان ِ ناشناس٬یک ذغال از لا به لای آتش بیرون کشید و بر روی یک قاب ِ خالی٬شروع به کشیدن ِ صحنه ی پیش ِ رویش شد.تصویر که تمام شد پیکر ِ بی جان ش را همراه با شمع ِ نیم سوخته به گودال انداخت و خاکها را به روی آنها ریخت.همینطور که با پاهایش محکم به خاک میکوبید٬رشته های آبی ِ نور از لا به لای برگهای زرد ِ چنار های پاییزی به چشمانش میخورد...به خانه آمد.سراسیمه بود.روی پله ها نشست و شروع به جویدن ِ پوسته های پایین ِ ناخنش شد. ناگهان صدای باز شدن ِ در را در پشت ِ سرش شنید.اما اهمیت نداد...نخواست که وجود ِ سراسیمه اش٬آشفته تر شود... کیوان عابدی-آذر ۱۳۸۸

به کسی که هیچگاه وجود نداشت	سه شنبه سوم آذر 1388

زمزمه های چشمانی که از خواب قرمز است.دیگر خیالم از همه سو راحت است... تیر های تلگراف باران زده ٬به قلب ِ خیابان ِ خیس و سرد لرزان چه عکس ِ تو ٬ و چه پاهای پاک ِ مرد من مرد ِ تو٬و تو مُردی درون ِ آب اشک ِ نجیب ِ من شده طوفان ِ هرزه گرد سرد است و درد٬مرد ِ تو را باد برده است او را ببین٬به قلب ِ افق گشته دور و طرد اینجا زمان به نفع ِ نفس های سربی است احساس ِ من ز خیسی ِ شبها گلایه کرد سرد است و درد٬زمزمه ها خالی از امید آتش زده به آب ِ دو چشم ِ اسیر ِ درد باران چکید٬از تن ِ من روی ِروی تو قلب ِ شکست خورده کنار ِ چنار ِ زرد جا مانده و شکسته از این آفتاب ِ پیر شب مرده و کنار ِ تنش٬اشک و خاک و گرد

به تو...تویی که هیچگاه اینها را نمیبینی	پنجشنبه چهاردهم آبان 1388

تو بودی آن شريک ِ قلب ِ سردم تو ای داغ ِ غمی کاری به دردم تو ای زن ٬ای صدای جيغ٬ در تب تو ای پا تا به سر رنگ ِ خوش ِ لب تو ای حیوان ِ بدبو٬کرم ِ احساس تو ای مطرود ِ این اشعار ِ حساس فرو رفته دلت در عادتِ من و آغوشت کبود از دقت ِ من و بویت٬بوی یک دنیا دروغ است تو میگفتی چرا عشقت فروغ است و شمع ِ جان ِ من رو به فروغ است و دیدم این صداقت ها دروغ است تنم عریان نبود و نیست هرگز دلم گریان نبود و نیست هرگز و حیف از این توان ِ شعر گفتن چه میفهمی تو حرفای نخفتن؟ چه میفهمی خدا خوابیده اینجا؟ چه میدانم که خوابیده است آنجا؟ و آغوش ِ سپیدت رو سیاه است که آغوش ِ سیاهم مثل ِ ماه است و دیدم شرم ِ او را در تن ِ تو و آمد عطرش از پیراهن ِ تو شعورم از تنت بالا نمیرفت و من بودم و تو.شد دو.کجا هفت؟ و هفته های بیداری و گریه و جنگت با تن ِ عریان و مویه و قلبم از تنت پایین می آمد تن ِ سرخ و کبودت خوب و من بد (دو آغوش و سی و نه بار میسکال تنی عریان و شعر و یاد ِ یک خال.......) دوستان.این صرفا یک درد دله.یه درد دل قدیمی.همه ی نقدایی که میخواین بکنید رو میدونم.اما گاهی وقتا به خودم میگم :هرچه میخواهد دل تنگت بگو...

__ پشت ِ نهال های تاک __	شنبه بیست و پنجم مهر 1388

ـ پشت ِ نهال های تاک ـ چشمهای خیسم را آنجا گذاشتم: ...هفت٬ هشت٬ نه٬ ده بيام؟ و سکوت ِشکوه های تلنبار شده ای ٬ که من آنها را نشمرده بودم یادم رفته بود به پشت ِنهال های تاک٬ و دو ساک ِ بزرگ با خود داشت٬ مملو از رخت های تلنبار شده ای٬ که با اشک٬ تمیز شده بودند...

» ایدا رشیدی(نفس مهربانی و نایابترین انسان)
» مهتاب عزیز(خانم بازیگر)
» محمد شوری(یک ژورنالیست خدایی)
» محمد حسین نجفی(عشق بازی با کلمات)
» زهرا(ققنوس مقدس)
» چهارده جوان
» ماندانا ابری گرامی
» گیتی عزیز
» بهار حقشناس عزیز
» ازاده ی عزیز
» غزال مهربان
» دریا ناز(دریایی از بوی نفس های خدا)
» ادبیات کوروش
» آرش روزبه عزیز
» سارای مهربان
» آبنوس
» یه نفر آدم
» شهرام بیانی عزیزم
» امیر محمد پور گرامی
» سایت ادبی شعر نو
» مجله ی ادبی پیاده رو
» نشریه ی عروض
» پایگاه ادبی لوح
» خانه ی شاعر
» سایت ادبی هزار و یک شب
» سایت ادبی فاخته
» ادبستان
» پایگاه شعری بیت
» زینب عزیز(نذر سبز)
» پرستوی مهربان
» ...
» .......
دریافت جدیدترین نرم افزز ها
سایت تخصصی موبایل
سرویس وبلاگ رایگان سپهر
هاست و دامنه برای وبلاگ
خدمات هاستینگ و دامنه
فتوبلاگ رایگان
دانلود موزیک
تبلیفات رایگان » قالب وبلاگ

Designed By ParsTheme